Makaleler ve Araştırma Yazıları
When we talk about CLIL (Content and Language Integrated Learning), we often focus on the curriculum, teacher training, or classroom activities. But there’s another key ingredient that often gets overlooked: parents. A child’s attitude toward learning, especially through a second language, is shaped not just by teachers but by what happens at home too.
While traditional language teaching has long focused on the systematic study of grammar, vocabulary, and pronunciation, CLIL offers a fundamentally different approach. Instead of treating language as a separate subject, CLIL integrates language learning into the study of academic content, creating a more dynamic, authentic, and cognitively engaging experience for students.
CLIL has gained growing attention in recent years — and for good reason. It’s not just another trendy method for teaching foreign languages; it’s a meaningful mindset that connects subject learning and language skills in one flow. What makes CLIL truly work is the way it keeps both the mind and the language muscles active. Instead of memorizing dry rules or isolated word lists, students actually use the language to understand real ideas — and that makes learning stick in the long run.
The CLIL approach is more than just teaching a subject in a foreign language. At its core, it is built upon four fundamental principles that shape how students engage with both language and content. These principles are known as the 4Cs: Content, Communication, Cognition, and Culture. Each of these components contributes to the development of well-rounded learners who are not only linguistically capable but also academically and socially competent.
The conquest of Istanbul by the Ottomans in 1453 marked not only the end of an empire, but also a critical turning point for Byzantine art—particularly for the tradition of iconography.
Master icon painters working in the city’s wealthy monasteries, imperial workshops, and churches set sail for new destinations following the establishment of Ottoman rule. Most notably, many settled on islands close to Ottoman territories and in Italy, where they transformed their art into an entirely new synthesis.
Topkapı Sarayı’nın hazine odaları ve mutfak bölümleri, sadece görkemli altın kaplar veya değerli taşlarla süslenmiş eşyalarla değil, dünyanın dört bir yanından gelen zarif porselen koleksiyonlarıyla da göz kamaştırıyor. Bu parçalar, Osmanlı İmparatorluğu’nun diplomasi dilinde hediyenin ne kadar önemli bir yer tuttuğunu ve saray mutfağının estetik boyutunu anlamak için eşsiz birer tanık.
Asya bozkırlarının uçsuz bucaksız ufku, insan ruhunda derin bir yalnızlık ve sınırsızlık duygusu uyandırır; bu geniş platolar binlerce yıldır göçebelerin, savaşçıların ve mistiklerin ortak sahnesi olmuştur. Lev Gumilev gibi Avrasyacı tarihçiler, bozkırın Rus kimliğinin ve Avrasya uygarlıklarının oluşumunda belirleyici bir coğrafya olduğunu vurgular. Gumilev’in Ethnogenesis and the Biosphere adlı eserinde öne sürdüğü “pasiyonerlik” kavramı, bir topluluğun coğrafyanın sağladığı enerjiyle sınırlarını aşma, yeni alanlar fethetme ve kendini dönüştürme kapasitesine işaret eder; bozkır gibi sınırsız bir alan bu pasiyonerliği sürekli besler çünkü her ufuk çizgisi yeni bir yön, yeni bir mücadele ve yeni bir kimlik imkânı demektir.
1917 Bolşevik Devrimi ile 1953’te Stalin’in ölümüne kadar geçen süreçte Sovyet liderliği, görsel kültürü ideolojik bir araç olarak kullanarak köklü bir toplumsal dönüşüm hedeflemiştir. Victoria E. Bonnell’in Iconography of Power (California Üniversitesi Yayınları) adlı çalışmasında vurguladığı üzere, bu dönem boyunca üretilen görsel propaganda, yalnızca estetik bir uğraş değil; toplumu yeniden biçimlendirme amacını güden bilinçli bir ideolojik projedir. Her poster, heykel ya da sembol, ideal Sovyet yurttaşı olan homo sovieticus’un yaratım sürecinin bir parçasıdır. Bu makale, Sovyet görsel ikonografisinin politik işlevlerini ve ulusal mitleri nasıl dönüştürdüğünü Bonnell’in kitabı üzerinden inceleyelim.
18. yüzyıl İngiltere’sinde ortaya çıkan The Newgate Calendar, yalnızca bir suç kroniği olarak değil, aynı zamanda dönemin ceza anlayışının, ahlaki söyleminin ve popüler kültürünün yansıması olarak dikkat çeker. Bu yazıda, Newgate Calendar’ın tarihsel bağlamını, popüler kültürdeki etkisini ve edebi gelenek üzerindeki yansımalarını inceleyerek, suçun hem caydırıcı hem de cazip bir anlatıya dönüştürülmesine göz atalım.
Siyaset, çoğu zaman maddi olmayan, ancak etkisi son derece somut olan süreçlerle işler. Bu süreçlerin başında ise semboller gelir. David Kertzer’in Politics and Symbols adlı çalışmasında belirttiği gibi, siyaset sadece sembollerle bezenmiş değil, başlı başına sembolik bir faaliyettir. Siyasal kimlikler, bayraklar, isimler, törenler, renkler, lider imajları gibi araçlar aracılığıyla varlık kazanır. Siyasal gruplar arasındaki ayrımlar da, bu sembolik yapılar aracılığıyla inşa edilir ve yeniden üretilir.